Kültür en basit ifadeyle hayat tarzı anlamına gelir. Yenilikçiliğin teknoloji ve insan boyutundan sıkça bahsedilir. Yenilikçiliği özendiren liderler, yenilikçiliği mümkün kılan teknolojik imkanlar, doğuştan yenilikçi çalışanlar yenilikçiliğin önemli birer unsurları olarak zikredilir. Ama bu unsurları örgüte ait bir uygulamalar bütünü olmanın ötesine, örgütün iş görme ve yaşama tarzı haline getiren yenilikçilik kültürüdür. Daha doğru bir ifade ile yenilikçiliğin hayat tarzı olduğu bir kültür oluşturmaktır:
Robert Sutton, İşe Yarayan Garip Fikirler” adlı kitabında liderlere inovasyonun özellikle insan boyutuna dönük, bilinene ters düşen fikirler sunuyor. Bunların bazıları şunlar:
- Şirket Kültürünü “yavaş öğrenecek” insanları işe alın.
- Rahatınızı kaçıracak insanları işe alın.
- Başarı ve başarısızlığı ödüllendirin. Eylemsizliği cezalandırın.
- İş görüşmelerini adayları değerlendirmek için değil, onlardan fikirler edinmek için kullanın.
- Geçmişi unutun, özellikle [de] şirketinizin geçmişteki başarılarını.
Burada da başka bir makale var. Konusu da yenilikçiliği engellemenin on yolu. Tersinden de olsa benzer şeyler söylüyorlar:
- Güvenli rollerde çalışmak isteyen çalışmak isteyenleri işe al.
- Beceriksiz çalışanları işe al.
- Ücretlerini düşük tut.
- Tom Kelley'in Yeniliğin On Yüzü'nü oku.
- Çalışanlar boş adamlardır.
- Muhafazakar ve katma değeri düşük başarıları ödüllendir.
- Mikro yönetim.
- Sadece müşteri taleplerine odaklan.
- Performans izlemeyi kolaylaştır [basitleştir değil].
- Bir krallık inşa et.
Yenilikçilik öyle kontrol edilip yönetilebilecek bir şey gibi görünmüyor, yenilikçiliği destekleyecek bir kültür oluşturmak daha doğrudur görüşünü savunanlarda var. Yenilikçilik ve örgüt kültürü bir arada düşünülmesi gereken iki önemli kavram. Zaten bu sıralar yenilikçiliği (inovasyon) çeşitli bağlamlarda incelemek çok muteber. Kültür de belki bu manada en çok itibar edilecek bir bağlamdır.