Sürdürülebilir yenilik, dinamizm ve enerji yayan, karşılıklı olarak etkileşen birçok unsurun bir araya geldiği bir süreçtir. Bu süreç için beş ilke öngörümüşler. Aslında bu ilkeler yenilik yapmatan çok yenilik yapma sürecini anlamaya dönük esaslardan oluşuyor:
- Yenilik, insanların problemleri fikirlere dönüştürdüğü zaman başlar. Yeni fikirler, yaşanan sorunlardan, akla takılan sorulardan ve karşılaşılan zorluklardan doğmuştur. Yenilik süreci kolayca, basit bir şekilde hemen çözemediğimiz zamanlarda gerçekleşir.
- Yenilik, bir sisteme ihtiyaç duyar. Bütün örgütlerin yenilik sistemleri vardır. Bazıları, resmidir ve liderler tarafından tasarlanır. Bazıları da gayri resmidir, kurulu resmi kanalların dışında yer alırlar:
- İş fırsatlarını yaratıcı düşünceye dönüştüren bir yenilikçi-yardımcısı olmak,
- Hedeflenen yenilik için ihtiyaç duyulan özel ihtiyaçları karşılayan çözümler geliştirme sürecine sahip olmak (genelde yukarıdan aşağıya doğrudur),
- Örgütün mevcut üretim hatlarında yer almayan yeni işler için bir süreci harekete geçirecek örgüt içi yatırımlar yapmak,
- Kaliteyi artıran, maliyetleri düşüren sürekli gelişmeyi sağlayacak süreçler kurmak,
- Kaldıraç gücü olan becerileri elde etmek için bilgi yada teknoloji transfer edecek stratejik süreçlere sahip olmak.
- Tutku yakıtıdır, acı da karışımın gizli malzemesidir. Fikirler kendi kendilerini ilerleyemez; onları peşinden sürükleyen tutkudur.
- Ortak yerleşimler, paylaşımı, değiş tokuşu etkin kılar. Ortak alanlar insanların arasında fiziksel yakınlığı önemser. Yenilik süreci için gerekli olan güven ortamını sağlayan önemli bir anahtardır. Ayrıca bilginin daha sık ve yoğun bir şekilde paylaşılmasını, yeni fikirlerin yeşermesini, yaratıcı düşünmeyi harekete geçiren eleştirel yaklaşımları sağlar.
- Farklar birer kaldıraç olarak kullanılmalı. İnsanları farklı kılan lisan, kültür, ırk, cinsiyet, düşünme ve sorun çözme tarzları gibi doğal ayrımlar yenilik yapma için birer nimet/fırsat olabilir.